W branży farmaceutycznej coraz głośniej mówi się o kryzysie zaangażowania i wypaleniu zawodowym. Na grupie #ZleceniaPracaFarmacja pojawił się wpis, który stał się katalizatorem do szczerej i bolesnej dyskusji o tym, kogo tak naprawdę promuje dzisiejszy rynek.
Autorka postawiła pytanie, które trafia w czuły punkt każdego ambitnego pracownika:
Który pracownik jest lepszy dla pracodawcy? Post trochę długi ale zachęcam do refleksji i podzielenia się waszymi doświadczeniamiTen, który wykracza poza standardowe podejście właściciela, prosi o narzędzia wspierające rozwój apteki (jak dodatkowy pracownik, zmiany usprawniające pracę), buduje silny zespół. Co wiąże się z ciągłym wracaniem do tych samych tematów, pisaniem maili, niezgadzaniem się z decyzjami "góry". Oczywiście chce dawać jak najlepsze wyniki.Czy ten, który wypełnia tylko niezbędne zadania, o nic nie prosi, nie zwraca uwag na codzienne niedogodności nie wchodzi w dyskusje, dzięki czemu pracodawca ma spokój i wszystko toczy się według jego planu. Pracownik sam również jest spokojny, robi swoje z odpowiednio średnim stopniem zaangażowania.W swojej pracy spotkałam się z połączeniem obydwu powyższych punktów. Mówiono aby traktować aptekę jak swoją własną. A z drugiej strony nie miałam wsparcia, nie mogłam realizować pomysłów. W wynikach porównywano słupki - i bardzo dobrze, tak działa cała machina. Ale to były ciągle tylko dane, bez dodatkowych informacji zwrotnych, bez pytania "co możemy zrobić aby twój zespół dawał lepsze wyniki?".A teraz pytanie do pracowników: Jakim jesteście typem? Czy po latach doświadczenia zmieniliście swoje podejście do pracy?
Głos środowiska: „Bierny, mierny, ale wierny”
Odpowiedź farmaceutów była niemal jednowymiarowa i, niestety, uderzająco gorzka. Z setek komentarzy wyłania się obraz rzeczywistości, w której merytoryka ustępuje miejsca posłuszeństwu, a pasja staje się obciążeniem. To brutalne hasło „bierny, mierny, ale wierny” stało się motywem przewodnim dyskusji.
Modelowy pracownik: Tani i „niezbyt mądry” Według uczestników dyskusji, wymarzony profil pracownika w wielu placówkach (szczególnie sieciowych) nie ma nic wspólnego z ekspercką wiedzą. Farmaceuci wskazują, że najbardziej pożądany jest kandydat:
- Tani i wytrzymały: Gotowy „rypać po 12 godzin”, pracować w soboty za dzień wolny i nie upominać się o podwyżkę.
- Asertywny na poziomie zero: Taki, który nie kwestionuje poleceń z biura, nie wychyla się i nie widzi panujących wewnątrz patologii.
- „Murarz-kucharz-akrobata”: Osoba pracująca za kilku, która nie bierze zwolnień lekarskich ani urlopów.
Najbardziej uderzające są głosy o promowaniu postaw lojalnościowych kosztem etyki. „Najlepszy pracownik to przydupas i kapuś” – pisze jeden z dyskutantów, wskazując na system donosicielstwa do koordynatorów jako najkrótszą drogę do bycia uznanym za pracownika „top”.
Paradoks zaangażowania: Dlaczego „Typ 1” ma najgorzej?
W dyskusji potwierdzono diagnozę autorki posta: pracownik zaangażowany (Typ 1) paradoksalnie okazuje się dla systemu... zagrożeniem.
„Jeśli jesteś zbyt dobrym pracownikiem, dajesz z siebie 200% i chcesz mieć realny wpływ na aptekę, to jesteś wręcz zagrożeniem. W sieciach ma być jasno ustalona hierarchia, masz słuchać, a nie proponować” – zauważa jedna z farmaceutek.
Efekt jest taki, że osoby traktujące aptekę jak „własną”, zamiast wsparcia, o które proszą, dostają jedynie więcej pracy w tym samym czasie i za te same pieniądze. Pasja do zawodu, śledzenie zmian w przepisach czy chęć unowocześniania placówki są traktowane przez biurową „machinę” jako zbędny hałas, który zakłóca spokój właściciela.
Ucieczka z zawodu i strategia przetrwania
Konkluzje płynące z komentarzy pod wpisem na #ZleceniaPracaFarmacja są alarmujące. Wielu farmaceutów przyznaje, że „nie warto” być typem ambitnym. Dominującą strategią przetrwania staje się wspomniany w poście „Typ 2” lub nawet „Typ 3” – czyli po prostu fizyczne pojawienie się w pracy, wykonanie minimum i wyjście bez emocjonalnego angażowania się.
Coraz więcej osób decyduje się na radykalne kroki:
- Zmiana branży: „Przeszłam od 1 do 2. Jestem totalnie wypalona i zmieniam zawód” – to wyznanie, pod którym podpisało się wielu członków grupy.
- Chłodny dystans: „Nigdy nie traktuj cudzego biznesu jak swojego własnego” – brzmi najczęściej powtarzana rada.
- Walka o swoje: Nieliczni, jak jeden z komentujących, wybierają drogę sądową, by walczyć z „aptecznym burdelem”, choć przyznają, że wymaga to lat determinacji.
Artykuł i dyskusja pod postem pokazują, że branża apteczna stoi przed ogromnym wyzwaniem. Jeśli system będzie promował „miernotę” i ciszę kosztem ambitnych specjalistów, zawód farmaceuty straci swoje najcenniejsze aktywa. Obecnie, jak kwituje jeden z farmaceutów: „Zrobić swoje i wyjść. Bo nie liczy się ani pacjent, ani uprzejmość... to jest dzisiejsza rzeczywistość”.
Czy jest jeszcze nadzieja?
Mimo dominującego pesymizmu, w dyskusji wybrzmiewa tęsknota za normalnością. Farmaceuci wciąż marzą o miejscach pracy, gdzie profesjonalizm i chęć rozwoju będą doceniane, a nie traktowane jako problem dla biurokratycznej machiny. Na razie jednak, jak zgodnie twierdzą uczestnicy, znalezienie takiego pracodawcy graniczy z cudem, a rekrutacja przypomina „szukanie słomy w butach” ukrytej pod kolorowymi ofertami bez pokrycia.